Τοίχο Τοίχο... (Μη σε πετύχω;)

 Ο χειμώνας που μας πέρασε είχε φαγητό, ΠΟΛΥ. Έτσι λοιπόν στην αρχή τουλάχιστον θα μιλήσω για τα μέρη που έχω ήδη επισκεφθεί μιας και δεν με έχουν εγκαταλείψει ακόμα οι μνήμες μου. Μέχρι να τις ανακαλέσω όμως μια μια λέω να ξεκινήσω από την πιο πρόσφατη επίσκεψη μου στο Τοίχο Τοίχο. Η ονομασία εμπνευσμένη από την τοποθεσία του. Άνω Πόλη δίπλα ακριβώς από τα απομεινάρια των τειχών. Το στύλ του μαγαζιού δυσκολοπροσέγγιστο. Τείνει περισσότερο προς μεζεδοπωλείο. Ανοιχτό σχεδόν όλη την ημέρα σερβίροντας καφέ από το πρωί και συνεχίζοντας με φαγητό όλη την υπόλοιπη ημέρα. Οι θαμώνες -νέοι στην πλειοψηφία τους- φαίνεται να ανήκουν στη πιο "χύμα" παρέα ετούτης της πόλης χωρίς ωστόστο να σνομπάρουν επιδεικτικά τους λίγο περισσότερο "κυριλλέ". Το τι κάνουν πίσω από την πλάτη τους διόλου μας ενδιαφέρει.

Απόγευμα Τετάρτης λοιπόν λίγο μετά το σούρουπο δυο άτομα μετα βίας καθήσαμε σε ένα συμπαθητικό τραπεζάκι με θέα τα τείχη και έχοντας την περατζάδα του δρόμου. Μια απλή λαδόκολα για τραπεζομάντηλο δυο σερβίτσια λίγο ψωμάκι. Καμμία απάιτηση από το σέρβις να είναι καθώς πρέπει και να τηρεί κάθε κανόνα της εστιατορικής τέχνης. Εξάλλου όλο αυτό το κλίμα ήταν που με έκανε να απολαμβάνω όλη αυτή την χαλαρή κατάσταση την οποία επιζητούσα έπειτα από μια μέρα.

Χύμα λευκό κρασάκι Τυρνάβου με έντονη τη γεύση του σταφυλιού στο στόμα. Πιο πολύ ξηρό χυμό το έλεγες αλλά για κάποιο περίεργο λόγο ταίριαζε πάρα πολύστη γεύση μου και πρόσφερε όρεξη για κουβέντα αμέσως. Σαφέστατα ούτε και σε αυτό το σημείο θα κάνω κάποια κριτική για τη γεύση και τα αρώματα του κρασιού καθώς η εμεπιρία μου και εδώ είναι πολύ μικρή αν και μέρα με την ημέρα προσπαθώ να εμπλουτίζω τις γνώσεις με μια μικρή γουλιά από διάφορες φιάλες κρασιών.

 Παραγγελία λοιπόν σε μια κοπελίτσα αγχωμένη από την αρκετή δουλειά αλλά συνάμα χαλαρή γιατί δεν πιεζόταν από τις στριφνές απαιτήσεις των πελάτων ένος "καθωσπρέπει" εστιατορίου. Όλοι φαίνονταν να απολαμβάνουν την χαλαρή φάση του χώρου του κόσμου της περιοχής.

Πιάτα λίγα για τη μέση. Αποτύπωση στον κατάλογο με ονομασίες καθόλου εξεζητημένες αλλά συνάμα πολύ προκλητικές για τον ουρανίσκο. Όσον αφορά την ποσότητα, μικρά πιατάκια επαρκώς γεμισμένα, καθότι στην πόλη της Θεσσαλονίκης αν δεν χορτάσει το μάτι το στομάχι δεν πρόκειται να το πράξει με τίποτα. Γεύσεις όχι τόσο ξένες στον ουρανίσκο αλλά τόσο απολαυστικές με τον χώρο την παρέα το χύμα κρασί που δίχως να το καταλάβεις φτάνεις σε τρίτο ή ακόμα και τέταρτο καραφάκι. Η ευθυμία προφανής όλο και περισσότερο.

Λίγο πιο πέρα ένα υποτυπώδες live από τρεις κοπέλες καθισμένες σε ένα τραπέζι. Αν δεν τις έβλεπες μπαίνοντας τότε θα νόμιζες ότι ακούγονταν από κάποιο παραδιπλανό μπαλκόνι της Άνω Πόλης.

Επειδή όλα τα καλά όμως έχουν και ένα τέλος έρχεται και η στιγμή του αποχωρισμού. 35 ευρώ για 2 άτομα σχεδόν 2 λίτρα κρασιού και αρκετούς μεζέδες (κάποιοι από τους οποίους παρηγγέλθησαν δις) δεν πιστεύω πως ακόμα και στη δύσκολη φάση της Χώρας μας μπορούν να θεωρηθούν πολλά. Και εφόσον φύγαμε με γεμάτο στομάχι και γεμάτη διάθεση θεωρώ πως  σε καμμία τως περιπτώσεων σε χαραμίστηκαν.

 Ναι, θα ξαναπήγαινα πιστεύω...