Banquet..... Προσπάθεια δεύτερη!

Ένα από τα πιο συζητημένα εστιατόρια της πόλης για αρκετό καιρό. Όχι τόσο για το φαγητό του όσο για το σέρβις του. Και δεν κάνω λόγο για την ποιότητα και την τεχνογνωσία των σερβιτόρων μα για τη συνδικαλιστική δράση των τελευταίων. Δικαίως, αδίκως αυτό μέχρι σήμερα είναι προιόν συζήτησης και αμφισβήτησης -προφανώς με την αλήθεια να βρίκεται κάπου στη μέση-  οι εργαζόμενοι της σάλας προσπάθησαν να βρουν το δίκιο τους προβαίνοντας σε ακρότητες οι οποίες είχαν σαν αποτέλεσμα την αντίδραση της επιχείρησης με πρόσκαιρο λουκέτο.

Η πρώτη μου επίσκεψη έλαβε χώρα σχεδόν ένα χρόνο πριν, λίγες μέρες πριν οι οργανωμένοι σερβιτόροι του Π.Α.ΜΕ καταστρώσουν και οργανώσουν το κλείσιμο του εν λόγω εστιατορίου. Αρχές καλοκαιριού. Μεσημέρι. Ο σερβιτόρος να προσέρχεται αδιάφορα μετά από πάρα πολλή ώρα αναμονής δίνοντας ελάχιστη έως καθόλου σημασία. Μια κάρτα από την οποία άνω από τα μισά πιάτα απουσίαζαν και ένα ύφος εκατό -και βάλε- καρδιναλίων από τον σερβιτόρo μας ακόμα και στον αποχαιρετισμό.

Μετά από όλη αυτή τη συμπεριφορά ήμουν και εγώ στη μερίδα όλων αυτού που είπαν "καλά να πάθουν και έκλεισαν"

Η κρίση φαίνεται να έχει περάσει. Το εστιατόριο ξανανοίγει. Ανανεωμένη κάρτα, ανανεωμένη κάβα, ανανεωμένο προσωπικό.Καθαρό, ευγενικό με ωραίες στολές. Ο χώρος ίδιος. Cozy και συνάμα Classy. Περνάω απέξω και το ίδιο βράδυ αποφασίζω να το επισκεφθώ. 

Θερμό καλωσόρισμα. Σχετικά νωρίς ακόμα και δυο τρεις παρέες αποτεούμενες από παλιές οικογένειες του κέντρου και τοπικές (πρωτες στο χωριό) celebrities. Γωνιακό κυκλικό τραπέζι. άνετο με θέα κάθε έναν που περνάει από τη Δημητρίου Γούναρη στη Στρατηγού Καλλάρη. 

Κάρτα μεγάλη σε μέγεθος, μικρη σε ποικιλία με αρκετό ενδιαφέρον όμως σε ορισμένα από τα πιάτα του. Μερίδες πολύ όμορφες στην εμφάνισή τους, πολύ μικρές για το στομάχι. Και ναι ακόμα και αν μιλάμε για ένα εστιατόριο που απευθύνεται στη λεγόμενη "ελίτ" αυτή της πόλης  δεν πρέπει να ξεχνιέται τόσο εύκολα το γεγονός ότι το στομάχι του Θεσσαλονικιού και του Έλληνα γενικότερα δεν χορταίνει με μερίδες μπονσάι. Δεν πειράζει όμως, καιρός να προσεγγίσουμε λίγο περισσότερο την Ευρώπη και να ξεφύγουμε από τα στάσιμα Βαλκάνια.

Σε καμμιά περίπτωση δεν κατακρίνω. Παρατηρώ. Έφαγα πολύ καλα και πεντανόστιμα φαγητά. Και ομολογώ πως παρά την αρχική μου εκτίμηση έφυγα πλήρης. Φαγητού και ποτού.

Κάβα με γνωστές και αρκετά συνηθισμένες ετικέτες για εστιατόριο τέτοιου είδους πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Μικρή ποικιλία με τιμές να κυμαίνονται στον μεσαίο χώρο. Λίγο πιο πάνω απο τη λογική, αρκετά πιο κάτω από το παράλογο.

Η ώρα περνούσε πολύ όμορφα. Οι σερβιτόροι διακριτικοί έτοιμοι να δουν το νόημα μου για το ό,τιδήποτε, ευγενικοί, με σέρβις σωστό αλλά όχι στημένο. Διάφορα jazz κομμάτια και διασκευές έπαιζαν στον πανέμορφο σχεδόν μόνο από τα κεριά φωτισμένο χώρο. Γλυκό δεν ήμουν σε mood να δοκιμάσω αν και επιμελημένα από τον Στέλιο Παρλίαρο. Άλλο να τα επιμελείσαι και άλλο να τα φτιάχνεις ο ίδιος. Καλές οι Γλυκιές Αλχημίες. Μια φορά την εβδομάδα όμως σε μαγνητοσκόπηση και από την Αθήνα. Έχουμε καλύτερους ναούς της ζάχαρης εδώ πάνω. Επέλεξα να συνεχίσω τη συζήτηση με την παρέα μου με ένα gin.

Μια καταχωρημένη στις επιτυχημένες εξόδους  μου φτάνει στο τέλος της. Με τον λογαριασμό να αγγίζει κάτι παραπάνω από τα 100 αργύρια θεωρώ πως έκανα μια επένδυση στην γαστρονομική μου περιήγηση με σκοπό να εμπλουτίσω τις εμπειρίες μου και τις γνώσεις μου.

Έφαγα όσο έπρεπε, χαλάρωσα όσο ήθελα, έκατσα ευχάριστα... Ναι, αν και δεν είναι καιρός για τόσα έξοδα, θα ξαναπήγαινα...

Τοίχο Τοίχο... (Μη σε πετύχω;)

 Ο χειμώνας που μας πέρασε είχε φαγητό, ΠΟΛΥ. Έτσι λοιπόν στην αρχή τουλάχιστον θα μιλήσω για τα μέρη που έχω ήδη επισκεφθεί μιας και δεν με έχουν εγκαταλείψει ακόμα οι μνήμες μου. Μέχρι να τις ανακαλέσω όμως μια μια λέω να ξεκινήσω από την πιο πρόσφατη επίσκεψη μου στο Τοίχο Τοίχο. Η ονομασία εμπνευσμένη από την τοποθεσία του. Άνω Πόλη δίπλα ακριβώς από τα απομεινάρια των τειχών. Το στύλ του μαγαζιού δυσκολοπροσέγγιστο. Τείνει περισσότερο προς μεζεδοπωλείο. Ανοιχτό σχεδόν όλη την ημέρα σερβίροντας καφέ από το πρωί και συνεχίζοντας με φαγητό όλη την υπόλοιπη ημέρα. Οι θαμώνες -νέοι στην πλειοψηφία τους- φαίνεται να ανήκουν στη πιο "χύμα" παρέα ετούτης της πόλης χωρίς ωστόστο να σνομπάρουν επιδεικτικά τους λίγο περισσότερο "κυριλλέ". Το τι κάνουν πίσω από την πλάτη τους διόλου μας ενδιαφέρει.

Απόγευμα Τετάρτης λοιπόν λίγο μετά το σούρουπο δυο άτομα μετα βίας καθήσαμε σε ένα συμπαθητικό τραπεζάκι με θέα τα τείχη και έχοντας την περατζάδα του δρόμου. Μια απλή λαδόκολα για τραπεζομάντηλο δυο σερβίτσια λίγο ψωμάκι. Καμμία απάιτηση από το σέρβις να είναι καθώς πρέπει και να τηρεί κάθε κανόνα της εστιατορικής τέχνης. Εξάλλου όλο αυτό το κλίμα ήταν που με έκανε να απολαμβάνω όλη αυτή την χαλαρή κατάσταση την οποία επιζητούσα έπειτα από μια μέρα.

Χύμα λευκό κρασάκι Τυρνάβου με έντονη τη γεύση του σταφυλιού στο στόμα. Πιο πολύ ξηρό χυμό το έλεγες αλλά για κάποιο περίεργο λόγο ταίριαζε πάρα πολύστη γεύση μου και πρόσφερε όρεξη για κουβέντα αμέσως. Σαφέστατα ούτε και σε αυτό το σημείο θα κάνω κάποια κριτική για τη γεύση και τα αρώματα του κρασιού καθώς η εμεπιρία μου και εδώ είναι πολύ μικρή αν και μέρα με την ημέρα προσπαθώ να εμπλουτίζω τις γνώσεις με μια μικρή γουλιά από διάφορες φιάλες κρασιών.

 Παραγγελία λοιπόν σε μια κοπελίτσα αγχωμένη από την αρκετή δουλειά αλλά συνάμα χαλαρή γιατί δεν πιεζόταν από τις στριφνές απαιτήσεις των πελάτων ένος "καθωσπρέπει" εστιατορίου. Όλοι φαίνονταν να απολαμβάνουν την χαλαρή φάση του χώρου του κόσμου της περιοχής.

Πιάτα λίγα για τη μέση. Αποτύπωση στον κατάλογο με ονομασίες καθόλου εξεζητημένες αλλά συνάμα πολύ προκλητικές για τον ουρανίσκο. Όσον αφορά την ποσότητα, μικρά πιατάκια επαρκώς γεμισμένα, καθότι στην πόλη της Θεσσαλονίκης αν δεν χορτάσει το μάτι το στομάχι δεν πρόκειται να το πράξει με τίποτα. Γεύσεις όχι τόσο ξένες στον ουρανίσκο αλλά τόσο απολαυστικές με τον χώρο την παρέα το χύμα κρασί που δίχως να το καταλάβεις φτάνεις σε τρίτο ή ακόμα και τέταρτο καραφάκι. Η ευθυμία προφανής όλο και περισσότερο.

Λίγο πιο πέρα ένα υποτυπώδες live από τρεις κοπέλες καθισμένες σε ένα τραπέζι. Αν δεν τις έβλεπες μπαίνοντας τότε θα νόμιζες ότι ακούγονταν από κάποιο παραδιπλανό μπαλκόνι της Άνω Πόλης.

Επειδή όλα τα καλά όμως έχουν και ένα τέλος έρχεται και η στιγμή του αποχωρισμού. 35 ευρώ για 2 άτομα σχεδόν 2 λίτρα κρασιού και αρκετούς μεζέδες (κάποιοι από τους οποίους παρηγγέλθησαν δις) δεν πιστεύω πως ακόμα και στη δύσκολη φάση της Χώρας μας μπορούν να θεωρηθούν πολλά. Και εφόσον φύγαμε με γεμάτο στομάχι και γεμάτη διάθεση θεωρώ πως  σε καμμία τως περιπτώσεων σε χαραμίστηκαν.

 Ναι, θα ξαναπήγαινα πιστεύω...

Ένας ακόμα...

Καλησπέρα σας, άλλο ένα foodblog άλλος ένας συνεπαρμένος από τη νέα μόδα της glamorous εστίασης σε πανάκριβα εστιατόρια, τις τόσες εκμπομπές μαγειρικής με χιλιοβραβευμένους μάγειρες - που μέχρι χθες στους περισσότερους κοινούς θνητούς τα ονόματά τους δεν έλεγαν κάτι- και όλον τον δηθενισμό που καθιερώθηκε στη μαγειρική. Προσωπικά, όχι δεν κινήθηκα από όλα αυτά για να αρχίσω ετούτο το blog. Ούτε θα κρίνω μαγειρικές - εξάλλου ούτε την εμπειρία έχω για κάτι τέτοιο, ούτε και τις γνώσεις. Δεν θα κρύψω πως εργάζομαι στον χώρο της εστίασης και πως είμαι αρκετά αφοσιωμένος σε αυτό που κάνω. Όμως ως εκεί. Δεν πρόκειται να αποκαλύψω κάτι άλλο για να μη θεωρηθώ εγκάθετος. Σκοπός μου είναι αρχικά να γεμίσω τον χρόνο μου. Να προσπαθώ να γράφω εντυπώσεις, απόψεις και σχόλια απο τις επισκέψεις μου σε χώρους που "ταίζουν". Από ένα ακριβό εστιατόριο ως μια τρύπα που σερβίρει μόνο ψωμί και ρετσίνα. Ξεκινάω λοιπόν και όπου βγάλει!